Blogia
Gem

Día a día

Llegir-te després de tant de temps que et tenia abandonat i adonar-me’n que tot allò ja s’ha fet realitat.
Que estic vivint el que sempre he desitjat i tan sols dues setmanes no són suficients per creure-m’ho.
Que els d’aquí, aquí segueixen i els d’allà encara no els he conegut a tots ni de bon tros, però dues setmanes donen per a molt.
Tot tan diferent i que no ho pugueu veure.
Nervis, gotes de suor per l’esquena, somriures d’avant la pantalla i passos.
Un, dos, tres. Esquerra, esquerra, esquerra, dreta, esquerra. Cada dia el mateix recorregut, però cada dia cares diferents.

Si ho llegeixes, no t’espantis...ni tampoc t’il•lusionis, no hi trobaràs gaire d’art per aquí.
No dibuixo amb paraules, encara que m’encantaria. Tampoc faig retrats amb pinzell, amb paraules potser algun hi trobes...però molt poqueta cosa.

I avui m’han entrat ganes d’escriure, cosa que em seguia passant però no ho penjava pas. I són les 2.43 de la nit i no tinc son, són més de mitja nit i mil coses em ronden pel cap. Amunt. Avall. Dreta. Esquerra. Però no paren, i jo els hi dic pareu. Que em fa mal el cap i ja comencen a veure’s les conseqüències, ja començo a desvariar...i és per això que paro ja d’escriure i et dic què, si t’endinses aquí dins, no surtis decepcionat. No sóc bona en això, però m’apassiona i em dóna ales.
Ales per somiar en un futur...entre d’altres.

Paciència...

Tantes coses a fer i tan poc temps per fer-les. La millor solució, no fer res i escriure!. Tan sols deu minuts per arribar a casa, canviar de llibres, anar un altre cop a classe, fer classe, marxar, tornar a canviar... però res d'estres...amb la calma, amb bon humor i amb ganes. Amb tot això serà llavors quan el resultat serà el millor. A tots els que ara estem agobiats estudiant, fem-nos-ho més fàcil i pensem que només serà qüestió d'una o dues setmanes i després tindrem com a dos mesets per disfrutar, viatjar, sortir, torrar-nos i més coses!
La ràdio diu...4 minuts i arribem a les 11! i jo...sense fer res, però com he dit...calma, calma, calma i més calma!
Sort i ànims!

Empieza el junio…recta final

Tu sí, tu no, tu sí, tu sí, tu no, nos vemos el año que viene, suerte en la universidad, ahora cúrrate la selectividad, lo siento no ha podido ser, dale gracias a la virgen, felicidades…eso ha sido suficiente para saber quienes sí y quienes no han pasado. Aunque algunos ya lo sabíamos otros no lo tenían tan claro y la espera ha sido interminable.
Ha hecho falta mucha paciencia pero cuando ha llegado el momento solo las caras lo decían todo. Muchas alegrías, algunas penas…tristes penas, y que mal me sabe :(… pero nunca se sabe y aquí no se acaba el mundo! Ánimo eh!
Poco a poco voy tachando puntos de la lista que tenía, el piso ya lo tengo, el curso también, ya he pagado lo de la selec y ahora solo me hacen falta pre-inscripciones y aprobar y será entonces cuando me daré cuenta que estaré sola en un piso desconocido, en una ciudad desconocida, con gente desconocida y mis manos sudaran y algo tendré en mi estómago que no me dejará estar tranquila, será entonces cuando me enfrontaré a lo que siempre había dicho.

volem volem, volem volar!

C’est fini! He terminado el bachillerato. Si tuviese que hacer un resumen no sabría por donde empezar. Demasiado rápido, durante estos nueve meses tan solo pensaba en terminar este curso, los exámenes y todo el estrés que esto conlleva y ahora que tengo más o menos dos semanas de relax, me da pena.
Son cuatro años o cuatro minutos? Sigo pensando que ha ido muy rápido.
Y ahora qué? selectividad, verano…pero después? Que miedo!
- pero tu no quieres volar?!
Sí quiero, pero me da miedo...igual que me atrae lo desconocido.
Volem? Volem volem volem!!! Volem volaar!! :D

Hola? :)

Haciendo tiempo me he puesto a navegar en páginas que solía mirar más antes y he llegado a ti. Que abandonada te tengo...dos meses! no prometo ponerme otra vez a escribir porque ahora es cuando menos tiempo tengo, pero me apetecía decir algo.
Desde el último escrito han pasado muchas cosas, en marzo hice los 18, míticos 18 con fiesta sorpresa muy muy muy currada (gracias!!)! luego a venido la semana santa, la mona, donde nos fuimos a una ermita cuatro amigos, más tarde sin darte cuanta empieza abril y con ello muchos más cumpleaños, noches de cine, partidos de futbol...sueños comprometidos con gente que nunca llegaré a ver pero vamos, que digo yo que para eso están los sueños no? y a lo tonto a lo tonto se acaba otro mes lleno de exámenes y estrés y todos los síntomas que se tienen cuando estás a un mes (entonces, ahora 15 días....) para terminar el curso. Y ahora mayo, cuando la mayoría de gente hoy tiene fiesta yo soy de aquellas personas que no, que mi instituto se ha cogido fiesta el puente del 14, 15, 16 (lunes) y 17 (martes) y yo termino el curso el 13 (viernes) :)
El basquet, también queda poquito, este fin de semana hemos ganado en St.Boi y ahora tan solo nos quedan dos partidos más y me parece que junto al curso, se acaba!
Me voy, que llego tarde! Bon dia!

Hasta el próximo año...

Hasta el próximo año... Ya lo ves, qué mejor manera de terminar un mes tremendamente corto y empezar mi mes! Marzo. Pero vayamos por partes. Febrero ha sido corto pero intenso. Un mes repleto de cumpleaños, un carnaval para recordar y reencuentros con amigos que no puedo ver a menudo. A parte, también tengo que añadir exámenes, interminables, pesados, en fin, exámenes finales. Me he despedido de él de la mejor forma posible, viendo a alguien sonreír. Pero no porque no lo haga nunca! Todo lo contrario, si no porque fue una sonrisa, ¿cómo te lo diría? Una sonrisa nuestra! Sí, tuya y mía! Que quizás lo leas y pienses ¿qué dices? pero créeme una imagen vale más que mil palabras y a mi ayer me fue más que suficiente.
Me fui a dormir solo con un “mal-de-cap-sense-importancia” pequeñito, que de momento voy a ver qué pasa contigo, más tarde me ocuparé de ti. Pero la sorpresa más agradable ha sido la de esta mañana. Nunca me había despertado tan...tan llena por dentro, tan alegre, tan despierta! Unas palabras han sido suficientes para que diera un salto de la cama y me asomara por la ventana. ¡La calle estaba blanca! He sido pequeña, como si me hubieran regalado una bolsa de chuches! Me he vestido rápido, siguiendo consejos de taparme bien y he hecho fotos, a las 7:30 de la mañana en la terraza mi perra y yo hemos pisado nieve que nadie más podía pisar. Con los amigos pequeñas guerras de nieve y pequeñas ya que a medida que ibas entrando en la ciudad todo era hielo. Lo mejor, lo más bonito, que S ha celebrado un cumpleaños diferente, blanco, inusual por esta época del año. Su cumpleaños, con un toque especial...
Hoy me han bañado de azúcar Tarragona.

Dos meses

Dos meses Un día duro el de hoy. Los martes siempre son pesados, clase en este edificio, después en el otro, ahora video...y ninguna clase seguida sin quedarme quieta. Siempre arriba y abajo! Luego, se olvidan los exámenes y hasta el viernes nada...pero si dijo que los tendría para hoy! Pues no...ale...que rabia! En fin, llego a casa, como, y descanso un rato y luego a hacer faena. Por cierto! El otro día en clase de inglés me llamaron la atención...pero bueno, lo cuento como pasó, llegué a clase y me entró el hipo ( cosa muy común en mí, no hay día que no me venga por lo menos...dos veces! Y no exagero!!) Mi hipo es bastante peculiar, digamos que no pasa desapercibido, lo intenté controlar pero no pude...y a la segunda hipada, la profe suelta – a final de curso no voy a ayudar a nadie eh! La gente se porta muy mal no se que i yo me quede flipando...total que le digo, oye perdona, pero tengo hipo, no lo hago queriendo, y me dice, pues sal fuera d clase o ves al lavabo, y yo, ya pero no quería interrumpir, entonces me salí, pero una vez fuera ya no tenía hipo...normal, con el susto que me metió! :P
Ahora empiezo los exámenes y me tengo que empezar a concienciar de que tengo que estudiar...y a tranquilizarme! Hasta semana santa...cada semana con exámenes! Esto si que es vida! pero luego...habrá relax!

Bueno, esta tarde el entreno ha ido bien, excepto alguna cosa...pero como dice mi entrenador –nada se puede hacer perfecto! Nos han dado mucha caña y en el físico hemos hecho pesas...que la verdad no se porque, por que duraran mucho más las agujetas que no la fuerza realizada...y encima nos ha dicho que lo de hoy lo tendríamos que hacer cada mañana...y me veo un equipo de machomens i no de jugadoras...jajaja en fin, que como siempre me he escaqueado mucho y no he hecho las series que ha dicho...pero, es que se pasa!! :P
Si el año que viene voy a vivir a Barcelona...prometo apuntarme a un gimnasio e ir día sí día también! Pero nada de tonificación, a hacer airobic, step i bici! Jajaja me voy a dormir...que en el vestuario hoy me han enganchado la jilipollez i estoy...
Mañana más, otro día...que rápido pasa el tiempo, ya será miércoles! Un beso!
Pd, esta noche ha habido tormenta en otro puerto, muy cercano al de la barquita colorá. Des de aquí, te digo que tienes el puerto abierto las 24 horas del día ya lo sabes ;)

De jueves a lunes

De jueves a lunes El jueves por la noche dormí en una cama más grande que la mía. Volví a ser pequeña, volví a sentirme como cuando los fines de semana por la mañana me iba a la cama de mis padres y me ganaba un sitio entre los dos. Este jueves hice algo parecido. Como no estaba mi padre y estábamos nosotras solas decidimos dormir juntas! No sabia si yo iba a dormir bien, porque yo si no es mi cama...dime maniática! Pero sí la noche fue bien, dormí y soñé igual que siempre y cuando me desperté lo hice en una cama enorme, pero para mi sola? NO! La tenía que compartir con ella, con mi perra. Toda la noche había estado allí, toda la noche soportando sus ronquidos, sus patadas, intentando quitarme el sitio ( no lo consiguió, porque una se cansa y la echas fuera...por muy cruel que suene). La culpa es nuestra, por dejarla subir en las camas durante el día, es una mimada!
Viernes, carnaval, hay clases igual, un palo, el día pasa lento pero por fin terminan las clases. Me voy a comer a casa y a las 17’30 me viene a ver S. Preparo la bolsa, merendamos un poco y nos vamos al chaplin. Cuanta gente!! Estaba a petar, allí me encuentro con gente del antiguo cole, gente del instituto y gente que hacía tiempo que no veía y han cambiado mucho...tanto que al saludarme me costó reconocerlos!
Después de ver futbolines y hablar con gente, acompaño a un amigo a acabar de perfeccionar su disfraz. Este año no me he vuelto disfrazar, solo una pequeña tonteria con las del equipo.
El sábado, gran día o mejor dicho, gran noche! Qué bien me lo pasé!! El partido no fue muy bien, lo perdimos, pero bueno! Más tarde me visto me pongo cómoda y me voy que he quedado con L pero que pasa? que se pone a llover...pero no cuatro gotas no! Eso era una cortina de agua! Y lo único que se me ocurre es ir directamente a su casa, a secarme un poco. Y si, llego y muy amable su madre me pone los pantalones en la lavadora y mientras yo me seco el pelo. Una vez listas las dos, otra vez a la calle, ahora no llueve por suerte. Ya estamos todas, ahora solo falta buscar un lugar, un portal sirve, allí nos sentamos, sacamos el juego y las botellas...que rápido se acaba!! Un buen botellón si señor!de allí a la Llar, donde había mucha gente, conocida, disfrazada, irreconocible! De todo! Después de estarnos una hora más o menos por la calle nos vamos al puerto y del frío paso a una calor humana bestial, mucha gente, mucho calor, mucha música y yo y L nos subimos a un podium...pequeño eh! Pero mejor estar en las alturas que se respira mejor que no donde están todos...no? :P Bueno, decidimos irnos, pasando antes por la Golfus. Qué pasa al salir? Que llueve..otra vez! Rápido a la Golfus, cubata en mano, tecno de fondo y más risas. Al fin después de caminar bajo la lluvia llego a casa mojada, otra vez. Me seco un poco y a dormir. El domingo con dolor de cabeza y un constipado a cuestas me lo paso estudiando, y hoy lunes, vuelta a empezar, más fechas de exámenes, más apuntes, más deberes, más materia...que sea viernes!!

Pd, hoy me he pasado eh...quien ha llegado hasta aquí, tiene mérito!

Barquitas colorás

Barquitas colorás Algún que otro barco llega a mi puerto, estaciona, observa el paisaje y se marcha. Navegando hacía otros puertos. Unos más grandes, otros más pequeños. Pero hay una humilde barquita, hecha de papel, de color amarillo y verde ( a juego con el jersey ) la cual le ha gustado este puerto, y a menudo lo viene a visitar. Los cambios de este puerto, la humilde barquita los nota y cuando se encuentra conmigo me los comenta, si le ha gustado, si no...siempre me dice que sí, por cumplido? Por qué lo siente? Eso no importa, yo se que es una humilde barquita, y que ha llegado hasta aquí por alguna razón. Nuestras formas de ver el mar son parecidas y los gustos sobre los atardeceres también, nos gustan los ingleses ( “and she will be love” ), los que les da por disfrazarse entre las nubes ( “soy una galleta necesito mojar!”) y como no, los que tienen clase, los que tienen arte, los señores atardeceres (“ ¿qué no hay huevos? ”). El sonido del mar también nos es similar, ella me enseña la brisa de su tierra, el Sur y yo le enseño la brisa más catalana. Aun que las internacionales siempre son bienvenidas y muy bien bailadas.
Nada más, espero que por muchos temporales, esta barquita siga fiel ( como ella dice ) a este puerto, aunque esta ya sabe que el puerto no cierra las puertas a nadie por muy lejos que esté! Que en todos los puertos vienen muchos barcos, y no todos, claro está, te enseñan las mismas cosas. Esta humilde barquita flamenca y con mucho arte me enseña lo que es la amistad! Que valé musho, y q un día vendré a bailá uná sevillaná q vamos! Q tiembleeeen! “ Que el flamenco va conmigo y nunca muere...al aireee, dale al airee” eaa :)
Próxima escapada, Concierto Maroon 5!

El mes de Febrero

El mes de Febrero Malos pensamientos se han apoderado de mi durante toda la tarde...y solo por sacar un tema comiendo, qué pasaría si...?, qué haríamos si algún día...? y sí, lo paro a pensar y mi corazón se estremece y mi piel se sensibiliza. No lo quiero ni pensar, voy a distraer la mente, pero el pensamiento sigue allí! Una hora de "ejercicio físico" me ha hecho olvidar el tema, que alivio pero después la espera de que me vinieran a buscar me ha llevado de nuevo a pensar en lo mismo. Escuchando la radio en el coche ha sonado una canción que me encanta Lax'n'busto - llença't la iba a poner, pero lo dejaré para otro día! Ahora, a las 23:37 estoy haciendo deberes que no sabia que había :P jijiji muerta de cansancio, los brazos me pesan...pero de fondo la radio me hace pasar las horas más amenas. Ahora mismo, me envuelvo en un flamenquillo que me entran ganas de dar palmas y todo! jajaja en fin. Entramos en el mes de Febrero, per febrer...no surtis al carrer? no me acuerdo del dicho catalán sobre este mes, bueno, de hecho solo me se el ...."Per maig cada dia un raig!" no? bueno, a lo que iba, mes de febrero, mes de los aniversarios...Para todos, felicidades!! los tengo apuntados en la agenda para intentar no fallar!!
Me despido con Juanes - mala gente.
Un beso!

Mi cajita

Mi cajita La cajita donde guardo mis días
tiene un olor muy peculiar
allí están todas las historias
que mis ojos han visto pasar.
¿Quién dice que no es bueno recordar?
Yo los tengo bien guardados
y cada día que la abro
voy con mucho cuidado
para que ese olor tan deseado
no me sea robado.

Charles Chaplin

Charles Chaplin El de hoy es un tema delicado. No es una persona, no es ningún suceso, es un lugar. Y no un lugar como cualquier otro. Para unos un lugar deseado, para otros un simple lugar. Su nombre es Chaplin, y no, no es el artista pero si que está dedicado a él ( supongo, sino...no se donde le ven la gracia ). Me pregunto por que les parece tan atractivo si más bien está viejo, oscuro, y lleno de humo y gente jugando al dominó ( con todos mis respetos eh ). Pues la respuesta es bien sencilla. Primero, supongo que ya os habéis dado cuenta que hablo de un bar, pero no un bar cualquiera, éste es especial, que por qué? muy sencillo, nada más entrar y pasar por delante de la barra y el camarero, saludar como si entrases en tu casa, no pedir nada y seguir tu camino hasta llegar a una pequeña ( y cuando digo pequeña, creerme, porque lo es ) sala donde hay lo más deseado por ellos. Dos futbolines. Viejos, que se caen a trozos, pero dos futbolines. Se deben hacer de oro y no me extraña por que es un no parar. Suerte que al lado de esta sala donde está el ocio hay otra donde hay mesas y sillas ( lo típico de un bar ) con una tele donde ponen películas del plus. Es allí donde una se apalanca y mira la película, la mayoría de veces empezada. También echas un vistazo a los fanáticos del fútbol donde los jugadores están enganchados en un palo de hierro. Y sí, la verdad es que no lo hacen mal. Yo les he visto jugar y si, pelotas por aquí, goles por allá, cuidado no te saquen un ojo algún día...porque con la fuerza que tienen! Lo peor es si vas sola, tu y cuatro ( mal número...) chicos. No hay manera de desengancharlos de allí, entonces, se acaba una partida y siempre esta el típico con el cual una siempre se tiene que ir a casa, que me dice, una más una más. Servidora, con un posado muy de indignada le advierte y amenaza que es el último, que se lo vaya metiendo en la cabeza, porque no habrá otra partida más aunque los dos sabemos que sí la habrá y mi posado se multiplica...aun que son posados chorras, porque me hacen reír a los dos segundos, porque los comentarios que salen de esos seres concentrados en marcar gol son mortales! En fin, un bar cerca del instituto, una hora sin profesor...os lo podéis imaginar no?

Charles Chaplin

Charles Chaplin El de hoy es un tema delicado. No es una persona, no es ningún suceso, es un lugar. Y no un lugar como cualquier otro. Para unos un lugar deseado, para otros un simple lugar. Su nombre es Chaplin, y no, no es el artista pero si que está dedicado a él ( supongo, sino...no se donde le ven la gracia ). Me pregunto por que les parece tan atractivo si más bien está viejo, oscuro, y lleno de humo y gente jugando al dominó ( con todos mis respetos eh ). Pues la respuesta es bien sencilla. Primero, supongo que ya os habéis dado cuenta que hablo de un bar, pero no un bar cualquiera, éste es especial, que por qué? muy sencillo, nada más entrar y pasar por delante de la barra y el camarero, saludar como si entrases en tu casa, no pedir nada y seguir tu camino hasta llegar a una pequeña ( y cuando digo pequeña, creerme, porque lo es ) sala donde hay lo más deseado por ellos. Dos futbolines. Viejos, que se caen a trozos, pero dos futbolines. Se deben hacer de oro y no me extraña por que es un no parar. Suerte que al lado de esta sala donde está el ocio hay otra donde hay mesas y sillas ( lo típico de un bar ) con una tele donde ponen películas del plus. Es allí donde una se apalanca y mira la película, la mayoría de veces empezada. También echas un vistazo a los fanáticos del fútbol donde los jugadores están enganchados en un palo de hierro. Y sí, la verdad es que no lo hacen mal. Yo les he visto jugar y si, pelotas por aquí, goles por allá, cuidado no te saquen un ojo algún día...porque con la fuerza que tienen! Lo peor es si vas sola, tu y cuatro ( mal número...) chicos. No hay manera de desengancharlos de allí, entonces, se acaba una partida y siempre esta el típico con el cual una siempre se tiene que ir a casa, que me dice, una más una más. Servidora, con un posado muy de indignada le advierte y amenaza que es el último, que se lo vaya metiendo en la cabeza, porque no habrá otra partida más aunque los dos sabemos que sí la habrá y mi posado se multiplica...aun que son posados chorras, porque me hacen reír a los dos segundos, porque los comentarios que salen de esos seres concentrados en marcar gol son mortales! En fin, un bar cerca del instituto, una hora sin profesor...os lo podéis imaginar no?

PERO QUE FRÍO!!!

PERO QUE FRÍO!!! El Sábado por la tarde saqué mis bambas a la ventana para que se airearan, ya lo expliqué en su momento. Y allí se quedaron, sí, me olvidé de ellas. Cada vez que me ponía delante de la mesa las veía y pensaba, luego las saco, luego las saco. Hasta hoy! con prisas me hacía la bolsa para ir a entrenar, mi cabeza pensaba, lo tengo todo? toalla, ropa de recambio, los pantalones cortos, champú, me dejo algo?...LAS BAMBAS!!! abro el armario de los zapatos, no están. Miro mi habitación, no están ( según mi madre, normal, si siempre está desordenada, lógico que no encuentre nada ). Pero luego, miro por la ventana y las veo. Solitarias. Lo que tenía que ser unas horas han pasado a ser 3 días. Lo que tenía que ser "airearse" ha pasado a ser congelarse. Sí, sí, SE HAN CONGELADO...he abierto la ventana y las he sacado. Heladas, pobrecitas. Con mis manos las he "doblado" y lo que más me ha sorprendido y que por eso he sabido que estaban heladas ha sido el sonido de como la escarcha se rompía en miles de trozos. Me las he puesto y mis pies se han congelado también, lógico. Nada, he entrenado bien. Después de haberlas maltratado se han portado bien.
Hoy a sido un día raro, por una parte no me ha gustado, luego todo eso que ha sido malo se ha eliminado. La mañana a pasado lenta y pesada. Poco a poco ha empezado a coger el ritmo pero le ha costado. El día de hoy ha tenido altos y bajos. Todo el mundo está nervioso incluyéndome a mí, claro está. Te contesto mal, te devuelven la contestación y ya estamos, con los morros a cuesta. Y luego me siento mal... viene a comer una amiga a casa y camino hacía coger la moto me dice una cosa que me hace volver a tener morros y voy y le suelto: hoy veo que no es mi día eh!! voy a encender la moto...y no se encendía, me la miro y me dice...si hombre! solo faltaba eso para TU DÍA! nos hemos echado a reír en medio de la calle! suerte de estos momentos que hacen que un día "malo" sea menos "malo" hasta conseguir que se vuelva en normal o bueno!. La comida ha ido muy bien, las dos muy tranquilas, sin preocupaciones en la cabeza. Luego musiquita bien alta, que los vecinos estarán contentos y más tarde mirar fotos para recordar viejos momentos ( por ejemplo, el verano :P ). Como han cambiado las cosas...
Lo último, hoy escuchando un programa de la radio han puesto tres canciones seguidas las cuales me han puesto la piel de gallina y mis sentidos se han aflojado al máximo. He pensado en ponerlas, pero no tiene gracia poner una canción sin más. Sí, ayer lo hice, y es que ayer también me pasó escuchando esa canción. Ahora, con M-clan – “sopa fría” de fondo me he acordado que hace unos días hizo un año que salí con un chico. Mi primer amor? sí. Felizmente recuerdo algunos de esos momentos, sin ningún tipo de rencor. Otros prefiero guardármelos y contarlos cuando alguien me pregunte, dime de las situaciones más extrañas vividas? ahí saldría algún momento... No me arrepiento de nada, no me arrepiento de haber salido con él. Si no hubiese ( o hubiera ) salido con él, hoy yo no sería yo, hoy yo no hubiese ( o hubiera :P ) conocido a gente que ha llenado mucho mi vida y que lo sigue haciendo. No habría vivido lo que he vivido. Por eso, gracias! Y me alegro que estés bien, por cierto, yo también lo estoy. Con mis altos y mis bajos, ya ves. He tenido momentos para todo, para reír, para llorar...más para llorar por desgracia, pero son causas mayores, no lo podía evitar. Ya me conoces, me cuesta mostrar mis sentimientos...pero poco a poco los voy mostrando eh, no te creas.
Después de haber escrito mucho hoy, me voy a tumbarme a la cama a leer un poco más de ese libro que me tiene enganchada...”amar con los ojos abiertos” de Jorge Bucay y Silvia Salinas. Después de él, si no vienen los exámenes ( que va a ser que si...) me leeré uno que está en camino pero no recuerdo como se llama...se que es de intriga, de asesinatos...jijiji

Nothing Hill

Nothing Hill Una vez, una amiga mía me dijo “ No et creguis que la vida són dos dies, i en comptes de valorar lo negatiu, valora les petites coses que fan que la vida sigui bonica” que en castellano dice algo parecido a esto; no te creas que la vida son dos días y antes que valorar lo negativo, valora las pequeñas cosas que hacen que la vida sea bonita. Cada día que pasa, veo más cierta y adecuada esta frase. Una vez más, esta tarde me lo ha demostrado. Un simple sonido del móvil, una simple vibración en toda la mesa, un simple mensaje y ya me ha cambiado todos los planes de la tarde. Y no, no me he movido de casa, porque tenia que estudiar. Pero mi objetivo era empezar a las 5 y lo he hecho a las 7, el motivo? Un mensaje, un contenido, un aviso de que están haciendo una película que me ha hecho pensar en ti...no me han hecho mirar la película sino que también me han hecho sentir una melancolía dulce, y una noticia agradable al recibir el mensaje. La película era Nothing Hill, película que siempre me ha gustado pero nunca me había hecho llorar y hoy su final lo ha conseguido. Qué me pasa? Últimamente lloro por pequeñas cosas...no me avergüenzo de ello, está claro, pero antes no me pasaba.
Película que me ha hecho recordar que yo he caminado por esas calles y que cuando estaba allí buscaba la famosa puerta azul que no llegué a encontrar. Pero si que pude gozar de esos mercadillos, llenos de ropa y de objetos misteriosos. Me gustaría volver a Londres, me encantó solo me falló una cosa, el clima. Y es que del clima mediterráneo es muy difícil despegarse!

Mis pequeñas, que se gastan!

Mis pequeñas, que se gastan! Hoy mis bambas dormirán en la ventana, que se aireen, que duerman fresquitas que ya les va bien. Están hechas caldo pero tienen un valor especial y tampoco me voy a comprar otras por el tiempo que me queda. Aunque debería, porque cuando entreno los calcetines son de esos cortos y me roza por la parte de atrás...tengo una herida y todo =(
Hoy hemos ganado. Qué partido más aburrido! Pensaba que no se acabaría nunca...pero bueno, lo importante es que se ha ganado, que es lo que toca. Personalmente no estoy contenta conmigo misma pero todo va relacionado con el reto que me he propuesto para la semana que viene, que espero que dure, espero tener aguante, aunque mi cabeza no la veo muy mentalizada...todavía!
Otro partido más, otra semana más, qué rápido pasa el tiempo!

pd, mis bambas son esas pero lo rojo dorado y lo blanco verde, pero no todo verde ee! solo las líneas que estan entre lo rojo...no fotem!! =)

Mis pequeñas, que se gastan!

Mis pequeñas, que se gastan! Hoy mis bambas dormirán en la ventana, que se aireen, que duerman fresquitas que ya les va bien. Están hechas caldo pero tienen un valor especial y tampoco me voy a comprar otras por el tiempo que me queda. Aunque debería, porque cuando entreno los calcetines son de esos cortos y me roza por la parte de atrás...tengo una herida y todo =(
Hoy hemos ganado. Qué partido más aburrido! Pensaba que no se acabaría nunca...pero bueno, lo importante es que se ha ganado, que es lo que toca. Personalmente no estoy contenta conmigo misma pero todo va relacionado con el reto que me he propuesto para la semana que viene, que espero que dure, espero tener aguante, aunque mi cabeza no la veo muy mentalizada...todavía!
Otro partido más, otra semana más, qué rápido pasa el tiempo!

pd, mis bambas son esas pero lo rojo dorado y lo blanco verde, pero no todo verde ee! solo las líneas que estan entre lo rojo...no fotem!! =)

Mis pequeñas, que se gastan!

Mis pequeñas, que se gastan! Hoy mis bambas dormirán en la ventana, que se aireen, que duerman fresquitas que ya les va bien. Están hechas caldo pero tienen un valor especial y tampoco me voy a comprar otras por el tiempo que me queda. Aunque debería, porque cuando entreno los calcetines son de esos cortos y me roza por la parte de atrás...tengo una herida y todo =(
Hoy hemos ganado. Qué partido más aburrido! Pensaba que no se acabaría nunca...pero bueno, lo importante es que se ha ganado, que es lo que toca. Personalmente no estoy contenta conmigo misma pero todo va relacionado con el reto que me he propuesto para la semana que viene, que espero que dure, espero tener aguante, aunque mi cabeza no la veo muy mentalizada...todavía!
Otro partido más, otra semana más, qué rápido pasa el tiempo!

pd, mis bambas son esas pero lo rojo dorado y lo blanco verde, pero no todo verde ee! solo las líneas que estan entre lo rojo...no fotem!! =)